4th year HIGH. (literally.)

 

this is a blog entry na matagal na... fourth year highschool pa lang ako nito... :) pero all those work paid off... ganito kasi, we were tasked na gumawa ng research paper and defend it. too bad the pictures cant be provided, nasa motorola ko lahat ng pics ng mula umpisa hanggang defense, and I LOST THAT PHONE! hahahaha... anyways here it goes:

wala lang ulet.. 97 yung research namen… pero 99 yung grade ko… saya naman…

-pero malungkot den…. kasi wala na yung biglang magpapanic… at wala nang magsasabi ng mga katagang ito:

"kelan pasahan ng outputs????!!!!"

"!@#$^&!!! rejected tayo!!"

"ui yung research naten sa …. ipapasa ha"

"kelan tau punta national library?"

"baka hindi tayo umabot ng oral defense."

"wala pa akong damit pang oral defense!!!!"

"panu yung source cards? e panu yung note cards?"

"tanggal ka na sa grupo namen…>.<"

"asan yung kulay orange na envelope naten?!"

"oi kelangan ko ng P__ para sa print/bookbind."

of course mamimiss ko yan kasi yan yung nagbibigay saya sa umaga ng mga 4th year sa roces… bigla kaming magpapanic… nagaalala sa magiging resulta ng output… rejected ba o hinde… taz kakabahan sa oral defense… ako… hindi masyadong kinabahan sa oral defense… nagbuckle ako ng konti pero i think di naman pansin ni mam razon(wish..Ü).. yung mga panelists namen e ambangis magtanong especially jordeene… sana naman ay natapos namen pero inabot kami ng time… for me its a good thing kasi hindi ko masyadong naintindihan yung conclusion na sinulat ni kuya sa draft… wahahaha… for me our topic was a blessing in disguise daw sabi ni mam razon… kasi dati naman hindi ako naniniwala sa mga traditions ng pilipins… pero as time flies by, i learned almost about every filipino tradition there is… including inuman which is i think celebrated everyday… may formal gathering man o wala… tsaka now that i have known many traditions and some pamahiin… i learned to be more filipino than someone na parang foreigner… haha… anyways… masaya ang researh namen… kasi its very fun and exciting… parang amazing race… kasi alam mo yun, hindi mo alam kung san kau pupunta… taz groups pa kayo… hahahaha…

nakakalungkot man isipin na wala nang magpapanic sa corridors namen… im sure we have learned another lesson in life… mas maiintindihan namin ang buhay…

P.S.

in short… masaya!!!Ü